Zabytkowy Mariensztat, 13.08.2009 r.

czwartek, 13 sierpnia 2009 17:09

Układ urbanistyczny Mariensztatu został wpisany do rejestru zabytków. Taką decyzję w dniu 12 sierpnia 2009 r. podjęła Barbara Jezierska Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków. Granice układu urbanistycznego objętego ochroną konserwatorską przebiegają od północy wzdłuż ulicy Nowy Zjazd (z jej wyłączeniem), od wschodu wzdłuż ulicy Dobrej (z jej wyłączeniem), od południa wzdłuż podwórek ulicy Bednarskiej i od zachodu wzdłuż linii dawnych murów miejskich.

MariensztatMariensztat wybudowany został w latach 1948-1955 według projektu architektów Zygmunta Stępińskiego oraz Józefa Sigalina. Mariensztat był pierwszym wzniesionym po wojnie osiedlem mieszkaniowym w stolicy. Stanowi on swoiste połączenie koncepcji nowoczesnego osiedla mieszkaniowego z ideą swobodnego nawiązywania do form historycznych. W latach 50-tych wobec ogromnych zniszczeń najbardziej reprezentacyjnych części Warszawy, Mariensztat stał się salonem miasta. Na Mariensztacie toczyło się życie kulturalne w stolicy.

Obszar dzisiejszego Mariensztatu mimo, że nie wchodził w obręb murów miejskich, już od czasów lokacji Warszawy pełnił ważną funkcję komunikacyjną dla miasta. Obszar ten pełnił również rolę zaplecza gospodarczego dla Zamku Królewskiego. Od XVII w. aż do wybuchu II wojny światowej Mariensztat był intensywnie zabudowywany. Mieściły się tu różne hotele, zajazdy oraz obiekty obsługujące ruch na rzece. Bardzo dynamicznie rozwijał się handel skupiony głównie na utworzonym w 1847 roku rynku i w jego okolicach. Należy podkreślić, że na Mariensztacie przed 1939 rokiem stanęły budynki będące dziełami najwybitniejszych ówczesnych architektów, m.in. Antoniego Corazziego, Szymona Bogumiła Zuga, Alfonsa Kropiwnickiego, czy Fryderyka Alberta Lessela (autorzy zabudowy ulicy Bednarskiej). W czasie II wojny światowej zniszczeniu uległa większość zabudowy na terenie dzielnicy. Ocalały kamienice w górnym biegu ul. Bednarskiej  oraz część zabudowy ul. Mariensztat i ul. Białoskórniczej.

Monika Dziekan
Rzecznik MW Konserwatora Zabytków

 

Zabytkowy kościół chroniony przed pożarem, dn. 07.08.2009 r.

piątek, 07 sierpnia 2009 12:09

koci_w_IzdebnieElektroniczny system zabezpieczający ochroni zabytkowy kościół w Izdebnie przed pożarem. Inwestycja została zrealizowana w ramach rządowego programu „Razem Bezpieczniej”.
Uruchomienie systemu sygnalizacji pożaru zostało połączone z ćwiczeniami pożarniczymi, które polegały na wywołaniu próbnego alarmu. Akcja  odbyła się w dniu wczorajszym i miała na celu skontrolowanie działania systemu oraz zmierzenie czasu dojazdu straży pożarnej po zainstalowaniu systemu powiadamiania.
Kościół został dobudowany do kaplicy murowanej w  latach 1772 - 1776, budowę jego sfinansował  Michał Szymanowski, starosta wyszogrodzki.
Celem programu „Razem bezpieczniej” jest wzrost realnego bezpieczeństwa w Polsce, zapobieganie przestępczości i aspołecznym zachowaniom, poprawa wizerunku i wzrost zaufania do policji oraz innych służb porządku publicznego. W program zaangażowane są: administracja rządowa i samorządowa, także organizacje pozarządowe.
 

Dawna fabryka mydeł, perfum i kosmetyków pod ochroną konserwatora

czwartek, 06 sierpnia 2009 01:08

florange_fotoMazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków Barbara Jezierska wpisała do rejestru zabytków zespół budowlany wraz z terenem posesji, złożony z kamienicy oraz trzech oficyn, mieszczący się przy ul. Stalowej 34 na warszawskiej Pradze. W jednej z oficyn mieściła się dawniej fabryka mydeł toaletowych, perfum i kosmetyków „Florange”.

Zespół powstał najprawdopodobniej w latach 1890 – 1910. W jego skład wchodzą: budynek frontowy z bramą wjazdową od ulicy Stalowej, dwie oficyny mieszkalne oraz oficyna poprzeczna (pofabryczna). Z oryginalnych elementów wystroju kamienicy zachowały się żeliwne balkony z balustradami oraz detal architektoniczny zachowany w znacznym stopniu na fasadzie budynku, a we wnętrzu obiektu również klatka schodowa i częściowo stolarka okienna oraz drzwiowa.
Po I wojnie światowej w budynku oficyny pofabrycznej działał zakład „Florange” produkujący mydła toaletowe, perfumy i kosmetyki. W 1932 roku miasto wydzierżawiło obiekt z przeznaczeniem na siedzibę koedukacyjnej szkoły powszechnej nr 44. Po 1945 roku  przekształcono go do funkcji mieszkaniowych.
O wartości architektonicznej zespołu zabudowań decyduje przede wszystkim dekoracja plastyczna fasady kamienicy głównej z zachowanym bogatym detalem architektonicznym oraz zachowane elementy pierwotnego wystroju klatek schodowych. Omawiany zespół stanowi bardzo dobrze zachowany fragment przedwojennej zabudowy Nowej Pragi, świadczący o charakterze tej przestrzeni urbanistycznej, gdzie zabudowa mieszkalna sąsiadowała z fabryczną.


Monika Dziekan
Rzecznik MW Konserwatora Zabytków
 

Strona 251 z 266

«PoczątekPoprzednia251252253254255256257258259260NastępnaOstatnie»
Archiwum aktualności:
Polecamy również:

muwz_g
bskz_g
mkdn_g
muwz_g