Oświadczenie w sprawie odbudowy Pałacu Saskiego

środa, 27 lutego 2019 14:32

W dniu dzisiejszym, 27.02.2019 roku, odbyło się spotkanie Marszałka Senatu Stanisława Karczewskiego i Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy Rafała Trzaskowskiego w sprawie odbudowy Pałacu Saskiego. Jako Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków również miałem zaszczyt wziąć udział w spotkaniu.




Spotkanie przebiegło w bardzo dobrej atmosferze, było konstruktywne i rzeczowe. Ustalono, że prace nad odbudową będą kontynuowane przez ekspertów.

Jako Mazowiecki Konserwator Zabytków liczę na szybką restytucję Pałacu, jako wyraz zgody wszystkich warszawiaków i symbol odbudowy ponad podziałami.


Jakub Lewicki
Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków


Fot. Pałac Saski - widok ogólny, 02.1040, archiwum NAC, sygnatura 2-8929
 

Teren ogrodu seminaryjnego – dawnego ogrodu karmelitów - w rejestrze zabytków

piątek, 22 lutego 2019 09:08

W dniu 14 lutego 2019 roku Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków podpisał decyzję o wpisie do rejestru zabytków terenu ogrodu seminaryjnego (dawnego ogrodu klasztornego zgromadzenia karmelitów), położonego w Warszawie przy ul. Krakowskie Przedmieście 52/54.

Założony w XVII w. ogród znajduje się na terenie najcenniejszej historycznie części miasta, a ponadto powiązany jest przestrzennie z topografią skarpy warszawskiej, uznawanej za jeden z najważniejszych elementów krajobrazu kulturowego stolicy. Sam zespół pokarmelicki należy do grupy cennych założeń klasztorno ogrodowych ufundowanych w XVII w. na terenie skarpy, obejmującej klasztory sakramentek i szarytek - obydwa wpisane do rejestru zabytków z terenem ogrodów oraz klasztor sióstr wizytek. Trwałość struktury przestrzennej oraz ustalona wielowiekową tradycją formuła zagospodarowania dawnego ogrodu zgromadzenia karmelitów jest istotnym walorem uzasadniającym wpis tego terenu do rejestru zabytków nieruchomych.

Teren ogrodu seminaryjnego funkcjonuje w szerokim kontekście historycznym i przestrzennym. Przede wszystkim stanowi „zaplecze” ufundowanego w I połowie XVII wieku klasztoru, o świadomie kształtowanej formie i kompozycji zachowującej czytelny związek z zabudową. Ogród, który rozwijał się od momentu osadzenia karmelitów przy Krakowskim Przedmieściu, stanowił istotny element kultury zakonnej i ważny składnik życia klasztornego. Obecnie jest natomiast miejscem ważnym nie tylko dla tożsamości dawnego założenia klasztornego, lecz również reprezentacyjnej części miasta, rozwijającej się wzdłuż Krakowskiego Przedmieścia, a szerzej Traktu Królewskiego, z towarzyszącym jej ciągiem założeń zieleni wpisanych w naturalny skłon skarpy wiślanej. Teren ogrodów klasztornych przetrwał bez istotnych przekształceń, zarówno w momencie kasaty zakonu przez władze zaborcze, jak i w okresie powojennych przemian urbanistycznych śródmiejskiego odcinka skarpy warszawskiej. Jednocześnie, jako obszar głęboko osadzony w historii miasta, dokumentuje jego rozwój przestrzenny stanowiąc komponent przedmieść dawnej Warszawy, których zagospodarowanie stało się w XVII wieku domeną rozległych kompleksów, przede wszystkim rezydencji magnackich i fundacji klasztornych. Dawny zespół klasztorny wraz z ogrodami jest zatem jednym z niewielu obiektów na terenie Warszawy, który w ścisłym powiązaniu z topografią skarpy, oparł się przekształceniom urbanistycznym i funkcjonalnym. Ogród, nieznacznie uszczuplony na przestrzeni wieków wskutek procesów parcelacyjnych, posiada granice pokrywające się z kształtem utrwalonym w XIX wieku, a w dużej mierze także z granicami siedemnastowiecznej fundacji. Ponadto jako dawna, wygrodzona enklawa życia klasztornego, dokumentuje sposób funkcjonowania zgromadzenia karmelitów i realizacji ich reguły. Posiada wartości artystyczne jako przykład sztuki ogrodowej widocznej w sposobie zagospodarowania stoku skarpy, z podziałem na tarasowe strefy oraz w powiązaniu z komponentami architektonicznymi (mur oporowy dekorowany arkadami, murowane ogrodzenie, dekoracyjna brama). Nie bez znaczenia dla wartości estetycznej ogrodu są również współczesne próby stylizowania zieleni zgodnie z zachowanymi przekazami historycznymi.

 

Willa Polakiewicz w Józefowie wpisana do rejestru zabytków

poniedziałek, 18 lutego 2019 14:44

W dniu 11 lutego 2019 roku Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków podpisał decyzję o wpisie do rejestru zabytków willi Polakiewicz, wraz z terenem posesji, położonej przy ul. 3-go Maja 106 w Józefowie (powiat otwocki).

Willa Polakiewicz zlokalizowana jest w centralnej części Józefowa, w trzecim kwartale zabudowy na zachód od stacji kolejowej „Józefów”. Prostokątna działka, na której znajduje się budynek, usytuowana jest prostopadle do ulicy 3-go Maja (d. Środkowa), wśród zabudowy mieszkaniowej otoczonej zielenią. Analiza stanu zachowania i architektury istniejącego po dziś dzień obiektu, w powiązaniu z materiałami archiwalnymi, pozwalają stwierdzić, iż powstał on ok. 1925 r. Nieruchomość, oznaczona w księdze hipotecznej jako Willa Polakiewicz, została wydzielona 6.06.1925 r. z osady Europa należącej do Bernarda i Wilhelminy Zoller i sprzedana Jankielowi Polakiewiczowi, zamieszkałemu przy ulicy Gęsiej w Warszawie. Określenie nieruchomości hipotecznej jako willa sugeruje, iż była ona już wówczas zabudowana, bądź wydzielono ją w powiązaniu z planami zabudowy. Wypoczynkowy charakter zamierzenia inwestycyjnego potwierdza inny zapis w księdze hipotecznej, zakazujący wznoszenia na pozostałej części osady Europa fabryk i zakładów przemysłowych zanieczyszczających powietrze i zakłócających spokój (Wykaz hipoteczny, Tom III, Willa Polakiewicz). W okresie powojennym budynek został przekształcony na kwaterunkowy wielorodzinny.

Willa Polakiewicz jest przykładem zabudowy letniskowej charakterystycznej dla Józefowa i okolic doliny rzeki Świder, reprezentującej tzw. styl nadświdrzański. Jednocześnie posiada indywidualny wyraz artystyczny - urozmaiconą, indywidualnie zaprojektowaną bryłę budynku, relacje między korpusem głównym a dwukondygnacyjnymi wykuszami i werandami, zastosowany materiał (drewniane szalowanie) oraz jego kolorystyka, a także detal architektoniczny. Świadome zastosowanie naprzemiennie poziomego i pionowego deskowania tworzącego pasowe układy, dekoracyjnych ornamentów wieńczących kondygnacje oraz wydobycie kolorem podziałów architektonicznych elewacji, stanowi urozmaicenie masywnej bryły oraz nadaje jej elegancki charakter. Zastosowano charakterystyczną dla czasów powstania willi drewnianą stolarkę okienną i drzwiową, piece o białych kaflach pozbawionych dekoracji, drzwi ramowo-płycinowe w opaskach, parapety drewniane na prostych trójkątnych wspornikach. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż działka była częścią siedliska tworzącego tzw. osadę Europa, a jedyną pozostałością historycznej zabudowy kwartału pozostaje budynek przy ul. 3-go Maja 106. Na wartość historyczną wpływają również zmiany własnościowe nieruchomości, wiążące dzieje budynku ze społecznością żydowską (w tym mieszkańcem Warszawy Jankielem Polakiewiczem) oraz odzwierciedlające aspiracje jej przedstawicieli do inwestowania na rynku nieruchomości na terenie najpopularniejszych podwarszawskich miejscowości.

Decyzja nie jest ostateczna. Stronom przysługuje odwołanie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

 

Strona 3 z 284

«PoczątekPoprzednia12345678910NastępnaOstatnie»
Archiwum aktualności:
Polecamy również:

muwz_g
bskz_g
mkdn_g
muwz_g