Mazowiecki Konserwator Zabytków w Radio dla Ciebie

wtorek, 05 marca 2019 10:49

Profesor Jakub Lewicki wziął udział w audycji red. Elżbiety Uzdańskiej Jest sprawa w Radio dla Ciebie, poświęconej zabytkowym kamienicom przy ul. Waliców w Warszawie.

Audycji można posłuchać tutaj.

Agnieszka Żukowska
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków

 

Nowa-stara twarz Madonny z Dzieciątkiem w Radomiu

poniedziałek, 04 marca 2019 16:33

Rzeźba Madonny z Dzieciątkiem z Bramy Krakowskiej w Radomiu odzyskała gotycką formę. Konserwacja była możliwa dzięki dofinansowaniu, którego kurii diecezji radomskiej udzielił Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków. Dotacja pokryła połowę poniesionych kosztów.

Najstarsze informacje o rzeźbie odnoszą się do schyłku XVIII i początku XIX wieku, kiedy rzeźba znajdowała się w Bramie Krakowskiej i stamtąd została przeniesiona, gdy brama była rozbierana w czasach wojen napoleońskich czy zaraz po nich. Chroniła od pogromu, powodzi i wojen. Gdy na początku XIX wieku bramę podobnie jak całe mury miejskie rozebrano z nakazu władz austriackich, rzeźbę przeniesiono do kościoła farnego. Umieszczono ją na zewnątrz w niszy muru kościoła od ulicy Rwańskiej. Po 1909 roku przeniesiono ją do innej niszy w narożniku budynku kościoła, również od strony północnej. Na pewno w farze była co najmniej do 1975 roku, później w kurii diecezjalnej przy ul. Malczewskiego. W ubiegłym roku MWKZ udzielił diecezji dotacji na przeprowadzenie prac renowacyjnych. Obecnie figura eksponowana jest w Muzeum Katedralnym, mieszczącym się w budynku Katedry Radomskiej w specjalnej gablocie, wewnątrz której utrzymywana jest temperatura i wilgotność powietrza.

Rzeźba została wpisana do rejestru zabytków 11 kwietnia 2017 r. z uwagi na zachowane wartości artystyczne, historyczne i naukowe. W uzasadnieniu decyzji o wpisie do rejestru zabytków konserwator wskazał, że to jeden z najcenniejszych, a zarazem nielicznych zabytków średniowiecznych, zachowanych w regionie radomskim.

Nad konserwacją rzeźby Maryi z Dzieciątkiem czuwał prof. Paweł Pencakowski, kierownik Zakładu Historii Sztuki i Teorii Konserwacji Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Datę powstania rzeźby szacuje się na lata 1360-1380. Wtedy właśnie Kazimierz Wielki funduje nowe miasto Radom i otacza murami miejskimi. Powstaje m.in. Brama Krakowska, w której ta figura była do XVIII wieku wystawiona. Zabiegi poprzedzono badaniami konserwatorskimi, które wykazały, że drewno z którego wykonana jest Matka Boska, było bardzo dobrze zachowane. Rzeźba została przemalowana trzykrotnie. Badania wykazały także, że twarz Matki Bożej została przerzeźbiona. Podobnie zmieniona została forma korony( doklejono sterczyny). W niewielkim stopniu przerzeźbiono również twarz Dzieciątka, oczy i uszy. Konserwatorzy z materiału drewnopodobnego wykonali maskę z wizerunkiem gotyckim i nałożyli ją na tę dwudziestowieczną twarz, odpowiednio maskując brzegi maski. Dzięki temu złudzenie jest idealne, a proces zmiany wizerunku odwracalny. Przywrócono też uszy Dzieciątku. Teraz po konserwacji są one duże, bo takie rzeźbiono w tamtych czasach. Konserwatorzy dokładnie przyjrzeli się strukturze rzeźby. Na podstawie wykonanego zdjęcia RTG stwierdzili, że figurę wyrzeźbiono z jednego kawałka drewna. W trakcie zabiegów konserwatorskich przeprowadzono impregnację drewna, powrócono do pierwszej, dobrze zachowanej warstwy malarskiej i wykonano uzupełnienia zaprawy i warstwy malarskiej.

Zdjęcia dzięki uprzejmości ks. Zbigniewa Niemirskiego (nr 1 i 2) i p. Elżbiety Warchoł (nr 3 i 4).

Opracowała Agnieszka Żukowska
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków

 

Kolejna warszawska kamienica zabytkiem

środa, 27 lutego 2019 15:52

Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisał do rejestru zabytków kamienicę Rosenblata, wzniesioną w 1910 r. położoną w Warszawie przy al. „Solidarności” 145 wraz z terenem posesji.

Kamienicę przy al. „Solidarności” 145 (dawny adres ul. Leszno 73), wzniesiono w 1910 r. Pierwszym właścicielem działki był Jan Karol Szlenkier (1839–1900), przemysłowiec i właściciel garbarni na Pradze i Lesznie oraz współzałożyciel fabryki Firanek, Tiulu i Koronek „Szlenkier, Wydżga i Weyer S.A.”. Po 1904 r. posesję zakupił Samuel Beniamin Rosenblat (Rosenblatt), być może tożsamy z łódzkim fabrykantem Samuelaem (Szają) Rosenblatem (1841-1921), właścicielem Spółki Akcyjnej Wyrobów Bawełnianych i kilkunastu nieruchomości w Łodzi. Na jego zlecenie w 1910 r. została wzniesiona kamienica przy al. „Solidarności” 145. Od 1918 r. nieruchomość pozostawała w rękach rodziny Rosenberg oraz Abrama Zonszeina, po 1930 r. część udziałów została sprzedana.

Budynek przy al. „Solidarności” 145 jest przykładem wielkomiejskiej, wczesnomodernistycznej kamienicy o uproszczonym, historyzującym wystroju elewacji i wnętrz. Kamienica frontowa jest dwutraktowa, pięciokondygnacyjna, połączona od strony podwórka z dwoma symetrycznymi, cztero- i pięciokondygnacyjnymi oficynami poprzecznymi. W czasie II wojny światowej budynek został częściowo uszkodzony – zniszczeniu uległy dachy, ostatnia kondygnacja budynku frontowego oraz dwie ostatnie kondygnacje oficyn bocznych i poprzecznej.

Szczególnego znaczenia kamienicy nadaje fakt, że od 1940 r. znajdowała się ona przy zachodniej granicy dzielnicy żydowskiej, w rejonie jednej z bram wejściowych. Tym samym pozostaje cennym dokumentem obecności społeczności żydowskiej na terenie Warszawy oraz jednym z nielicznych reliktów dokumentujących charakter i skalę przedwojennej zabudowy ul. Leszno. Kamienica przetrwała zniszczenia wojenne oraz posiada znaczny walor autentyzmu, zarówno w warstwie formalnej jak i materiałowej, należąc go grupy tzw. „ostańców wolskich”.

Wartość naukowa budynku wynika jego z warstwy materialnej, m.in. technologii wykonania, użytych materiałów budowlanych i ich opracowania, umożliwiającej prowadzenie badań nad budownictwem mieszkaniowym na terenie Woli, a także z czynników pozamaterialnych. Przedmiotowa kamienica pozwala bowiem na rekonstrukcję przemian obyczajowych oraz przestrzennych dawnej Warszawy oraz historii społeczności żydowskiej na terenie stolicy.

Decyzja nie jest ostateczna. Stronom przysługuje odwołanie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Agnieszka Żukowska
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków


 

Strona 2 z 284

«PoczątekPoprzednia12345678910NastępnaOstatnie»
Archiwum aktualności:
Polecamy również:

muwz_g
bskz_g
mkdn_g
muwz_g