Kamienica przy ul. Środkowej 25 wpisana do rejestru zabytków

czwartek, 25 czerwca 2020 09:02

Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisał do rejestru zabytków nieruchomych województwa mazowieckiego kamienicę wraz z oficynami i terenem posesji, położoną przy ulicy Środkowej 25 w Warszawie, z uwagi na zachowane wartości artystyczne, historyczne i naukowe.

Przedmiotowa kamienica znajduje się w południowej części dzielnicy Praga-Północ. Budynek główny założony jest na planie prostokąta, usytuowany kalenicowo w zachodniej pierzei ulicy Środkowej, posiada dwie oficyny: boczną po stronie północnej i poprzeczną, zamykającą działkę od strony zachodniej. Posesja o numerze hipotecznym 1372, obecnie ul. Środkowa 25, należała pierwotnie do małżonków Papińskich, którzy w roku 1900 zakupili ją od rodziny Gizińskich. Na początku XX wieku działka była zabudowana drewnianym budynkiem frontowym oraz szeregiem mniejszych, również drewnianych budynków, umiejscowionych w tylnej części posesji. Z 1897 r. pochodzi informacja o dwuklasowej szkole żeńskiej Wandy Gizińskiej, do której nieruchomość należała przynajmniej od 1891 r. Taryfa ulic i posesji na rok 1900 nie wymienia jej już jako właścicielki, a szkoła przestała funkcjonować. Kamienica przy ul. Środkowej 25 została wzniesiona w latach 1911-1912 dla kolejnego właściciela posesji - Antoniego Rudnickiego, który na początku XX w. zajmował się handlem wyrobami żelaznymi. Po wybudowaniu kamienicy na parterze rozpoczął działalność m.in. sklep spożywczy i magiel. Mieszkania otrzymały zróżnicowany standard. W oficynie mieszkali przed wojną m.in. rzemieślnicy, zaś w skrzydle frontowym, gdzie mieszkania posiadały wyższy standard, mieszkał rewident Ksawery Rosochnacki, urzędnik Antoni Stroński czy lekarka Helena Pokrzywińska.

Budynek stanowi jeden z nielicznych tak dobrze zachowanych reliktów zabudowy mieszkaniowej na terenie ulicy Środkowej. Jego czytelna forma architektoniczna dokumentuje historię budownictwa mieszkaniowego na terenie Nowej Pragi, posiada on więc znaczące walory naukowe jako cenny dokument historii ulicy i jej rozwoju budowlanego. Na walory artystyczne budynku składają się zastosowane tradycyjne motywy zdobnicze (profilowany cokół, boniowanie, wielostopniowe gzymsy i obramienia okien, płyciny z dekoracją rzeźbiarską złożoną z motywów geometrycznych i festonów, nisza z figurą Matki Boskiej) oraz zachowane elementy wyposażenia wnętrz (ceramiczne i drewniane posadzki, zdobiona stolarka drzwiowa częściowo z zachowanymi okuciami, klamkami i hakami, mosiężne dzwonki do mieszkań, kute balustrady schodów, piece kaflowe i pozostałości dekoracji ściennych). Dzieje budynku oraz związanych z nim osób umożliwiają rekonstrukcję przemian obyczajowych oraz przestrzennych dawnej Warszawy. Ponadto kamienica zlokalizowana jest na terenie posesji o historycznym kształcie i granicach utrwalonych na przełomie XIX i XX w., obejmującej wewnętrzny dziedziniec i przejazd bramny, tym samym jest to cenny dokument historycznych podziałów parcelacyjnych i funkcjonalnych. Ochrona prawna kamienicy leży zatem w interesie społecznym, wynikającym z potrzeby zachowania wartościowych reliktów przedwojennej zabudowy na terenie Pragi, których pozostałości wypierane są przez powstawanie w tym obszarze wciąż nowych inwestycji, zacierających pierwotny charakter dzielnicy.

 

Konkurs otwarty na realizację zadań publicznych z zakresu kultury, sztuki, ochrony dóbr kultury i dziedzictwa narodowego

środa, 10 czerwca 2020 11:28

MAZOWIECKI WOJEWÓDZKI KONSERWATOR ZABYTKÓW

ogłasza konkurs otwarty

na realizację zadań publicznych z zakresu kultury, sztuki, ochrony dóbr kultury i dziedzictwa narodowego na podstawie art. 11 i następne ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2019, poz. 688)

Zakończenie naboru: 10.07.2020 r.

Termin realizacji zadania: 30.10.2020 r.

1. Ogłoszenie o konkursie otwartym na realizację zadań publicznych z zakresu kultury, sztuki, ochrony dóbr kultury i dziedzictwa narodowego w WUOZ
Plik do pobrania

2. Załącznik nr 1 – Rozporządzenie Przewodniczącego Komitetu do spraw pożytku publicznego z dnia 24 października 2018 r. w sprawie wzorów ofert i ramowych wzorów umów dotyczących realizacji zadań publicznych oraz wzorów sprawozdań z wykonania tych zadań
Plik do pobrania

Ogłoszenie o naborze na członków komisji konkursowej do opiniowania ofert złożonych w ramach konkursu otwartego na realizację zadań publicznych z zakresu kultury, sztuki, ochrony dóbr kultury i dziedzictwa narodowego w 2020 r.
Plik do pobrania

Ogłoszenie wyników otwartego konkursu ofert na realizację zadań publicznych z zakresu kultury, sztuki, ochrony dóbr kultury i dziedzictwa narodowego w 2020 r.
Plik do pobrania

 

Kolejna warszawska kamienica trafiła do rejestru zabytków

czwartek, 04 czerwca 2020 08:57

Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisał do rejestru zabytków nieruchomych województwa mazowieckiego kamienicę Kiersnowskich, położoną przy ul. Brackiej 18 w Warszawie, z uwagi na zachowane wartości artystyczne, historyczne i naukowe obiektu.

Posesja przy ul. Brackiej 18 o numerze hipotecznym 1265C została wydzielona w 1865 r. W 1905 r. właścicielką działki stała się Eugenia Kiersnowska (z domu Sariusz Kars-Bonin Sławianowska) i jej córka Zofia Kiersnowska, a w 1908 r. nieruchomość podzielono między córki Eugenii: Jadwigę i Zofię. W 1922 r. udziały w nieruchomości nabył Bank dla Handlu i Przemysłu w Warszawie.

Zabudowa posesji wznoszona była etapowo. Pierwsze budynki w głębi działki, zachowane do chwili obecnej jako oficyna poprzeczna i boczne, stanęły u schyłku XIX w., gdy właścicielką parceli była Mirosława Kaszewska. Podwórze od strony ul. Brackiej wypełniał wówczas owalny zieleniec z fontanną. W budynku mieściła się prywatna żeńska szkoła Henryki Czarnockiej. Od 1896 r. prowadziła ją Jadwiga Kotwicka, a przed 1906 r. w budynku mieściła się żeńska pensja Bronisławy Jastrzębowskiej. W latach 1910-1915 w budynku oficyny funkcjonowało gimnazjum im. Stanisława Kostki, a w okresie międzywojennym gimnazjum męskie i szkoła podstawowa Ludwika Lorenza. U schyłku XIX w. gmach szkoły został przysłonięty budynkiem frontowym. Kamienica główna powstała w 1898 r. według projektu architekta Edwarda Augusta Lilpopa. Pierwotnie była ona czteropiętrowa, ale w 1900 r. została nadbudowana według projektu Teofila Wiśniewskiego. Kamienica mieściła obszerne mieszkania i sklepy z okazałymi witrynami. Podczas powstania warszawskiego budynek główny został uszkodzony i częściowo wypalony (powojenne orzeczenie określało stopień zniszczeń na ok. 40%), zachował się jednak niemal niezmieniony wygląd fasady. Znaczniejszym uszkodzeniom uległy prawie całkowicie wypalone oficyny. Przy wejściu do oficyny poprzecznej umieszczona jest tablica upamiętniająca członków-pracowników spółdzielni pracy „Spólnota”, którzy w latach 1939-1945 polegli w walce z okupantem. W budynku Zofia Babińska – uhonorowana tytułem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata, prowadziła do 1949 r. pensjonat, w którym schronienie znalazło wiele osób żydowskiego pochodzenia.

Kamienica przy ul. Brackiej 18 stanowi obiekt o indywidualnym wyrazie artystycznym, bogatym repertuarze rozwiązań stylistycznych i funkcjonalnych oraz wysokim standardzie wykończenia i znacznym poziomie zachowania oryginalnej substancji zabytkowej. Jest to jedna z najcenniejszych historycznych realizacji mieszkaniowych na terenie całej ulicy Brackiej, wyróżniająca się nie tylko jakością rozwiązań zdobniczych ale też skalą i wysokością zabudowy, a jednocześnie jedna z lepiej zachowanych kamienic czynszowych o dziewiętnastowiecznym rodowodzie na terenie śródmieścia Warszawy.

Na walory artystyczne kamienicy składa się przede wszystkim bogaty repertuar zastosowanych motywów zdobniczych oraz detali architektonicznych (m.in. profilowany cokół, boniowania o różnej głębokości, wielostopniowe gzymsy, kostkowania, profilowane obramienia okien i konsole z bogatą dekoracją rzeźbiarską złożoną z motywów roślinnych, wolut i festonów, wspierające wykusze o zaokrąglonych i profilowanych narożnikach i płyty balkonowe zdobione od spodu ozdobnymi płycinami o zróżnicowanym rysunku, dekoracyjne kute i murowane bariery balkonowe, wsparte na bazach pilastry z rozbudowanymi jońskimi kapitelami, półowalne frontony nad wykuszami jak i nad gzymsem koronującym, kartusze herbowe) oraz zachowane elementy wyposażenia wnętrz (m.in. bardzo bogate sztukaterie w klatkach schodowych, holach, przejściu bramnym i mieszkaniach, drewniane, terakotowe i ceramiczne posadzki o różnych kolorach i wzorach, zdobiona stolarka drzwiowa, mosiężne dzwonki do mieszkań, kute balustrady schodów, piece kaflowe).

Kamienica o tak wyjątkowym charakterze posiada ponadto istotne walory naukowe jako przedmiot badań przemian stylistycznych i funkcjonalnych tradycyjnego budownictwa mieszkaniowego obszaru śródmieścia oraz rozwoju rzemiosła artystycznego i technik budowlanych. Tradycyjny układ budynku połączony został ponadto z nowoczesnymi rozwiązaniami konstrukcyjnymi oraz funkcjonalnymi (m. in. stropy ogniotrwałe, windy, dzwonki elektryczne do lokali). Kamienica stanowi również wartościowy dokument działalności projektowej cenionego, polskiego architekta Edwarda Lilpopa (1844–1911), który odznaczył się również na polu działalności społecznej i organizacyjnej.

 

Strona 6 z 314

«PoczątekPoprzednia12345678910NastępnaOstatnie»
Archiwum aktualności:
Polecamy również:

muwz_g
bskz_g
mkdn_g
muwz_g