Dotacje 2019

środa, 30 stycznia 2019 15:12

Właściciele lub posiadacze zabytków będący osobami fizycznymi, jednostkami samorządu terytorialnego lub innymi jednostkami organizacyjnymi mogą składać wnioski o udzielenie dotacji celowej z budżetu państwa na prace konserwatorskie, restauratorskie i roboty budowlane przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, usytuowanym na terenie województwa mazowieckiego.

W roku 2019 budżet będący w dyspozycji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wynosi prawie 20 mln złotych.

Dofinansowaniu podlegają nakłady konieczne na prace konserwatorskie lub roboty budowlane, które służą zabezpieczeniu, zachowaniu i utrwaleniu substancji zabytku. Dofinansowanie można otrzymać również na sporządzenie ekspertyz technicznych, badań konserwatorskich i architektonicznych oraz dokumentacji konserwatorskiej, a także na odnowienie, uzupełnienie lub odtworzenie oryginalnej substancji zabytku lub jego zabezpieczenie przeciwwilgociowe lub przeciwpożarowe.

28 lutego upływa termin składania wniosków o udzielenie dotacji na prace planowane do przeprowadzenia w roku złożenia wniosku, których realizacja zakończy się do 31 października 2019 r.

30 czerwca upływa termin składania wniosków MWKZ na dofinansowanie prac konserwatorskich i restauratorskich przy zabytku przeprowadzonych w okresie trzech lat poprzedzających rok złożenia wniosku (refundacja poniesionych nakładów).

Wnioski o udzielenie dotacji przyjmowane są w kancelarii Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Warszawie przy ul. Nowy Świat 18/20 lub w Delegaturach w Płocku, Ostrołęce, Radomiu, Siedlcach i Ciechanowie. Wnioski można składać również pocztą na adres WUOZ w Warszawie. O zachowaniu terminu złożenia wniosku decyduje data wpływu do WUOZ lub do delegatury WUOZ oraz, dla wniosków wysłanych pocztą, data stempla pocztowego.

Szczegółowe informacje, regulamin oraz wniosek z wykazem koniecznych dokumentów niezbędnych przy udzieleniu przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dotacji, znajdują się na stronie internetowej Urzędu: https://bip.mwkz.pl/dokument/43

Zdjęcie: dotacja numer 71/2018/D, konserwacja obrazu Matki Boskiej w otoczeniu symboli biblijnych, Parafia Rzymskokatolicka pw. św. Józefa w Makowie Mazowieckim.

 

Oświadczenie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w sprawie budynku Cepelii

czwartek, 17 stycznia 2019 13:01

Kilka tygodni temu rozpocząłem postępowanie o wpis do rejestru zabytków pawilonu Cepelia. W mojej ocenie tylko to może ochronić unikalną architekturę budowli. Procedura wpisu zakończy się w przeciągu kilku dni. Przed wpisem budynku do rejestru zabytków nie może być wydana żadna decyzja o jego przebudowie.

Do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Warszawie nie wpłynął żaden projekt ani informacja dotycząca zamiaru przebudowy Cepelii. Żaden projekt niszczący jej architekturę nie zostanie przeze mnie zatwierdzony.


prof. dr hab. Jakub Lewicki, MWKZ

Fot. budynek Cepelii, rok 1971 r., autor: Grażyna Rutowska, zbiory NAC, sygnatura 40-W-168-30

 

Kolejne warszawskie kamienice w rejestrze zabytków

środa, 16 stycznia 2019 10:19

W dniu 9 stycznia 2019 roku Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków podpisał decyzję o wpisie do rejestru zabytków dwóch kamienic wraz z terenem posesji, położonych w Warszawie przy ul. Kopernika 32 oraz 34 (dzielnica Śródmieście).

Kamienice położone przy ulicy Kopernika 32 oraz 34 zostały zaprojektowane jednocześnie, przez architekta Remigiusza Ostoję-Chodkowskiego (1903-1944) na zlecenie Wacława i Władysławy Bagińskich. Budynki zostały wzniesione w latach 1937-1939. Pierwotna koncepcja zakładała zabudowę obu posesji jedną dużą nieruchomością. Ze względu na kubaturę obiektu i skalę finansową inwestycji, podjęto decyzję o jej realizacji w dwóch etapach, zaprojektowano jednak wspólną elewację łączącą oba budynki w spójną całość. Najpierw wzniesiono kamienicę pod numerem 32 jako mniejszą i prostszą w realizacji, a następnie narożną kamienicę pod numerem 34, większą i bardziej złożoną.

Budynek pod numerem 32, poza niewielkimi uszkodzeniami wewnątrz, przetrwał wojnę w dobrym stanie, zachowując swój pierwotny kształt i przeznaczenie. Podczas Powstania Warszawskiego w 1944 r. kamienicę przy Kopernika 34 trafiły dwa pociski. Wszystkie trakty frontowe zostały znacznie uszkodzone za wyjątkiem dwóch skrajnych osi od strony ulicy Bartoszewicza oraz jednej osi skrajnej od strony ulicy Kopernika. W 1948 r. na zlecenie nowego właściciela tj. Krajowego Związku Plantatorów Przetwórczych Roślin Okopowych, architekt Władysław Borawski, inż. konstruktor Bolesław Mayzel i inż. Jerzy Dilis sporządzili projekt odbudowy budynku przy Kopernika 34 według wytycznych związku z przeznaczeniem na funkcje biurowe i zachowaniem mieszkań w części wschodniej. Podczas odbudowy zmodyfikowano również kształt fasady odpowiednio do nowej funkcji i przeznaczenia wnętrz.

Kamienice prezentują się jako obiekty o indywidualnym wyrazie artystycznym, wartościowej koncepcji architektonicznej, wysokim standardzie wykończenia oraz znacznym poziomie zachowania oryginalnej substancji zabytkowej, pomimo zniszczeń wojennych i powojennej przebudowy. W pełni czytelna forma architektoniczna obiektów oraz rozwiązania przestrzenne i funkcjonalne, dokumentują historię budownictwa mieszkaniowego okresu dwudziestolecia międzywojennego na terenie Śródmieścia z uwzględnieniem zniszczeń wojennych i powojennych przekształceń. Oba obiekty stanowią również istotne akcenty przestrzenne w strukturze urbanistycznej ulic Kopernika i Bartoszewicza, wyznaczając narożnik u zbiegu ulic oraz stanowiąc jego historyczne kompozycyjne zamknięcie. Ponadto oba budynki są cennymi reliktami nowoczesnego budownictwa mieszkaniowego wznoszonego tuż przed wybuchem II wojny światowej. O ich nowatorstwie świadczy nie tylko modernistyczna forma obejmująca rezygnację z historyzującego detalu architektonicznego oraz zastosowanie wąskich pasów okien i geometrycznych podziałów, ale też wprowadzenie nowoczesnych rozwiązań konstrukcyjnych: stalowego szkieletu, żelbetowego stropodachu, podziemnego garażu. Obydwie kamienice wzniesione zostały przy zachowaniu wysokich walorów funkcjonalnych oraz z dbałością o jakość wykonania: wnętrza wyposażono w eleganckie klatki schodowe o zróżnicowanym wystroju, elewacje wykończono szlachetną okładziną kamienną. Walory artystyczne obiektów podnosi również zastosowanie zróżnicowanych detali architektonicznych: m.in. wykuszy, lizen oraz gzymsów, przystosowanych do modernistycznej stylistyki obu obiektów.

Ze względu na tak wyjątkowy charakter, przedmiotowe budynki posiadają również istotne walory naukowe stanowiąc przedmiot badań przemian stylistycznych tradycyjnego budownictwa mieszkaniowego oraz dokument jakości i standardu wykonania inwestycji prywatnych na obszarze Śródmieścia. Wartość historyczna kamienic wynika z ich dokumentalnego charakteru jako świadectwa działalności fundatorów, projektantów oraz zniszczeń wojennych i powojennego podejścia do dziedzictwa modernizmu. Niezmieniony układ przedwojennej parcelacji dostarcza wiedzy o historii kształtowania się tej części miasta w oparciu o nowoczesne formy architektoniczne.

 

Strona 6 z 284

«PoczątekPoprzednia12345678910NastępnaOstatnie»
Archiwum aktualności:
Polecamy również:

muwz_g
bskz_g
mkdn_g
muwz_g