Kolejna kamienica przy Waliców w Warszawie zabytkiem

poniedziałek, 04 czerwca 2018 14:42

Jakub Lewicki – Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków podpisał decyzję o wpisie do rejestru zabytków kamienicy przy Waliców 12 w Warszawie wraz z terenem posesji, z uwagi na zachowane wartości historyczne i naukowe.

Wszystkie trzy obiekty objęte już ochroną przez MWKZ – Waliców 10, 12 i 14 - tworzą ostatni zachowany fragment zwartej zabudowy czynszowej ulicy, która poza tym odcinkiem przetrwała szczątkowo i obejmuje jedynie ostańce w postaci kamienicy pod nr 17 i ściany frontowej dawnego browaru Junga (nr 11).

Kamienica pod nr 12 została wzniesiona po 1912 r. przez Spółkę Budowy Domów „Mieszkanie własne” firmy „A. Ehrenberg, H. Zand, I. Kon, M. Jungbach, i Ch. Złotnicki” w Warszawie i do wybuchu drugiej wojny światowej wielokrotnie zmieniała właścicieli. Budynek ucierpiał już w 1939 r. w wyniku wrześniowych bombardowań, na co wskazują zarówno dawne zdjęcia lotnicze, jak i zachowane dokumenty.

Obiekt przy Waliców 12 zachował w znacznym stopniu oryginalną substancję i stanowi jeden z ostańców ocalałego fragmentu dawnej, tradycyjnie kształtowanej zabudowy czynszowej powstałej po 1910 r., tym bardziej cennej, że niemal już zanikającej w obszarze Woli - dzielnicy, której tkanka miejska uległa daleko idącej dezintegracji wskutek zniszczeń wojennych i późniejszych przekształceń urbanistycznych. Kamienica przy ul. Waliców 12, która podczas wojny funkcjonowała na terenie warszawskiego getta, a jednocześnie przetrwała walki powstańcze, stanowi ważny element tożsamości tej części miasta. Budynek, mimo iż zaprojektowany w niższym standardzie niż sąsiednie obiekty oraz niezależnie od uszkodzonej i nieodtworzonej w pierwotnej postaci fasady, jest wciąż obiektem o czytelnej bryle, wyrazistej artykulacji elewacji frontowej oraz o charakterystycznym dla budownictwa tego okresu układzie funkcjonalnym i repertuarze rozwiązań wykończeniowych.

Decyzja nie jest ostateczna. Stronom przysługuje odwołanie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.


Agnieszka Żukowska
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków


 

MWKZ patronem konferencji „Piękno w architekturze – tradycja i współczesność”

poniedziałek, 04 czerwca 2018 14:25

Zapraszam do zapoznania się z programem konferencji „Piękno w architekturze – tradycja i współczesność”, która odbędzie się pod patronatem Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, 6 i 7 czerwca 2018 roku w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Nysie.

Program konferencji znajduje się tutaj.

Więcej informacji o konferencji można znaleźć na stronie organizatora.


Agnieszka Żukowska
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków


 

„Stara papiernia” w Pruszkowie zabytkiem

piątek, 25 maja 2018 08:31

Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków - Jakub Lewicki podpisał decyzję o wpisie do rejestru zabytków budynku mieszkalnego Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego, zwanego „starą papiernią”, wzniesionego ok. 1890 r., położonego przy Broniewskiego 1A w Pruszkowie, z uwagi na zachowane wartości historyczne, artystyczne i naukowe.

Budynek wzmiankowany jest jako wzniesiony przez nieznanego inwestora na potrzeby nigdy nie uruchomionej fabryki tapet, czemu zawdzięcza swą zwyczajową nazwę „papiernia”. Obiekt powstał na terenie Żbikowa w pobliżu Pruszkowa, wówczas osady fabrycznej. Po prawdopodobnym fiasku przedsięwzięcia związanego z produkcją tapet, budynek stał się własnością kolei. Nastąpiło to w l. 1895-1901, gdy wraz z dynamicznie postępującym rozwojem kolejnictwa i wzrastającymi potrzebami produkcyjnymi, przeprowadzono budowę kompleksu kolejowych zakładów remontowych, obsługujących Drogę Żelazną Warszawsko-Wiedeńską, z wewnętrzną infrastrukturą skomunikowaną systemem bocznic, z przebiegającą przez Pruszków linią kolejową. Właśnie z tym przedsięwzięciem należy wiązać przejęcie tzw. papierni przez zakłady na cele mieszkalne dla pracowników warsztatów oraz wymuszoną zmianą funkcji adaptacji budynku. Zakłady w dwudziestoleciu międzywojennym uległy stopniowej rozbudowie do kompleksu liczącego przeszło 20 obiektów, przemianowano na Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego. W czasie II wojny światowej w budynku papierni w l. 1940-41 funkcjonował obóz karny dla miejscowych Żydów. Obiekt pozostał jednak poza obrębem założonego w 1944 r. w obiektach ZNTK obozu przejściowego Durchgangslager 121 dla wysiedlanej ludności Warszawy. Po 1945 r. budynek stał się ponownie własnością ZNTK i wciąż służy celom mieszkalnym.

Obiekt jest materialnym świadectwem rozwoju osady fabrycznej w końcu XIX w. Jako gmach towarzyszący zakładom remontowym kolejnictwa, stanowiący zespół o rozbudowanej strukturze z zapleczem mieszkalnym i obsługą administracyjną był największym tego typu kompleksem na terenie ówczesnego państwa polskiego. Pomimo, że wczesna historia budynku jest słabo rozpoznana i szybko stał się on własnością kolei, w lokalnej tradycji do dziś przetrwała jego charakterystyczna nazwa. Wśród obiektów w obrębie ZNTK gmach papierni jest budynkiem o indywidualnym wyrazie, wyróżniającym się m.in. tynkowanymi elewacjami. Jego wartość artystyczna wynika z walorów zachowanej bez przekształceń formy, bogatej artykulacji architektonicznej elewacji, szerokiego repertuaru zastosowanych rozwiązań zdobniczych oraz asymetrii dwuczłonowej bryły, zapewniającej majestatycznej sylwecie budynku malowniczość. Na bogaty i stosunkowo dobrze zachowany detal architektoniczny elewacji papierni składają się jednolite pasowe boniowanie parteru, nadproża okienne z układu klińców w formie łuku pełnego bądź odcinkowego, kostkowe gzymsy nad dwiema wyższymi kondygnacjami oraz medaliony między oknami pionu klatki schodowej wschodniej. Pod wydatnym okapem dachu zachował się ciąg kroksztynów. Jedna z klatek schodowych wyposażona jest w drewniane stopnie, drewniane balustrady z toczonych tralek oraz deskowe podłogi, zachodnia otrzymała betonowe schody, częściowo ze stopnicami z piaskowca, obwiedzione metalową nitowaną balustradą prętową. Na klatkach schodowych przetrwały w dwóch miejscach pary oryginalnych żeliwnych drzwiczek do wlotów kominowych z reliefowymi wizerunkami kominiarzy.

Decyzja nie jest ostateczna. Stronom przysługuje odwołanie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.


Agnieszka Żukowska
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków


 

Strona 1 z 265

«PoczątekPoprzednia12345678910NastępnaOstatnie»
Archiwum aktualności:
Polecamy również:

muwz_g
bskz_g
mkdn_g
muwz_g