Siedemnaście schronów bojowych typu Ringstand 58c zabytkami

piątek, 18 sierpnia 2017 10:22

Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków – Jakub Lewicki podpisał decyzję o wpisie do rejestru zabytków schronów bojowych typu Ringstand 58c, wybudowanych na przełomie l. 1944 i 1945, zlokalizowanych wzdłuż linii kolejowej na odcinku Warszawa Zachodnia - Warszawa Gdańska, z uwagi na zachowane wartości historyczne i naukowe. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Ringstand 58c to typ małego schronu, będącego niemiecką konstrukcją opartą na projekcie włoskim, wykorzystanym po raz pierwszy w walkach pod Tobrukiem w Afryce Północnej w 1941 r., skąd jego potoczna nazwa – „Tobruk”.

„Tobruki” stanowiły element sieci niemieckich umocnień obok schronów wartowniczo-obserwacyjnych, nasypu kolejowego, odpowiednio zaadaptowanej miejskiej zabudowy, transzej, zasieków, fortów z czasów carskich. Ich zasięg na mapie miasta obejmuje przede wszystkim: Cytadelę, Dworzec Gdański, kolej obwodową, Gazownię, Filtry, węzły komunikacyjne, Ujazdów. Pozostałe obiekty obronne zabezpieczały również Sejm i Port Czerniakowski oraz lewy brzeg Wisły aż do Cytadeli. Fortyfikacje niemieckie tworzyły pierścień wokół najważniejszych dzielnic Warszawy, czyniąc z niej twierdzę (Festung Warschau). Na podstawie przeprowadzonego rozpoznania w terenie należy stwierdzić, że przedmiotowe schrony rozmieszczone są nierównomiernie przede wszystkim wzdłuż nasypu kolejowego, pełniącego rolę wału obronnego. Skoncentrowano je w skupiskach po 2-4 w strategicznych punktach komunikacyjnych: na terenie Dworca Zachodniego, przy skrzyżowaniach linii kolejowej z ulicą Górczewską, z ulicą Obozową, przy rozjeździe torów na wysokości ulic Kozielskiej i Ostroroga. Rozmieszczenie Ringstandów 58c w przestrzeni Warszawy wyznaczało punkty kluczowe dla okupanta do utrzymania kontroli nad miastem, a tym samym strategiczne dla obrony stolicy przez jej mieszkańców. Pierścień umocnień, których trwałym śladem pozostały schrony, otaczał najważniejszą infrastrukturę Warszawy, powstałą do 1939 roku.

Po wojnie większość schronów zasypano dla bezpieczeństwa przechodniów, a część przykryto nawierzchnią. Dokładna lokalizacja wszystkich powstałych Ringstandów nie jest znana, ani nie jest łatwa do identyfikacji bez specjalistycznego sprzętu.

Z wnioskiem o wpis zwróciła się do MWKZ Fundacja Thesaurus.

Decyzja nie jest ostateczna. Stronom przysługuje odwołanie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.


Agnieszka Żukowska
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków


 

Garbarnia „Praca” w Radomiu zabytkiem

piątek, 18 sierpnia 2017 10:21

Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków – Jakub Lewicki podpisał decyzję o wpisie do rejestru zabytków historycznego zespołu budowlanego dawnej garbarni „Praca”, złożonego z głównego budynku dawnej garbarni i komina dawnej ciepłowni, z przełomu XIX i XX w., zlokalizowanego przy ul. Warszawskiej w Radomiu z uwagi na zachowane wartości historyczne i artystyczne. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Budowę zakładów garbarskich w dzielnicy Obozisko w Radomiu rozpoczął Józef Samsonowski w 1897 r. Wzniesiono dwukondygnacyjny, murowany budynek z cegły, z dekoracyjnie ukształtowaną elewacją wschodnią. Następnie wzniesiono budynek ciepłowni (obecnie nieistniejący) wraz z ceglanym kominem. Po uruchomieniu garbarni produkowano skóry podeszwowe na rynek wewnętrzny oraz na eksport m.in. do Francji i na Bliski Wschód. Nie można jednoznacznie stwierdzić, kto zaprojektował garbarnię przy ul. Warszawskiej. Prof. arch. Andrzej Kadłuczka wskazuje na radomskiego technika miejskiego Henryka Nowakowskiego, autora projektu garbarni przy ul. Garbarskiej 27 w Radomiu.

Stan zachowania obiektów jest bardzo zły, jednak mimo tego budynek główny garbarni i komin dawnej ciepłowni zachowały autentyzm formy i detalu architektonicznego, jak również oryginalnej substancji budowlanej.

Zespół budowlany jest przykładem stosowania rozwiązań budowlanych oraz detalu o oszczędnych, historyzujących formach typowych dla budownictwa przemysłowego przełomu XIX i XX w., tworzących oryginalny zestaw form. Jest ważnym dokumentem historii rozwoju radomskiego garbarstwa, zwłaszcza, że niewiele historycznych i nieprzekształconych obiektów garbarskich zachowało się w Radomiu, który był dużym ośrodkiem tej gałęzi przemysłu.

Decyzja nie jest ostateczna. Stronom przysługuje odwołanie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.


Agnieszka Żukowska
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków


 

Oświadczenie MWKZ

piątek, 18 sierpnia 2017 08:49

W związku z wypowiedzeniem porozumienia przez Wojewodę Mazowieckiego Miastu Stołecznemu Warszawie w sprawie powierzenia prowadzenia niektórych spraw z zakresu właściwości Wojewody Mazowieckiego, realizowanych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oświadczam, że jest to decyzja rządowa, którą będę się starał wykonać jak najlepiej potrafię. Nie będę komentował decyzji moich przełożonych, które będę realizował w sposób profesjonalny.

Informuję też, że współpraca Mazowieckiego Konserwatora Zabytków ze Stołecznym Konserwatorem Michałem Krasuckim w ostatnich miesiącach układała się dobrze. Zarówno ja, jak i konserwator Michał Krasucki dokonaliśmy przełomu i zerwaliśmy z praktyką wydawania złych decyzji przez naszych poprzedników. Nasze biura przestały ze sobą walczyć, a zaczęły dobrze współpracować. Chciałbym, żeby było tak dalej, szczególnie w obecnej sytuacji. Będę konsekwentnie przeciwdziałał próbom skonfliktowania i skłócenia obu konserwatorów, jak i pracowników naszych instytucji. Będę też przeciwdziałał wszelkim agresywnym atakom na nasze biura.

Zrobię wszystko, aby moi pracownicy, jak i pracownicy biura Stołecznego Konserwatora Zabytków nie czuli się zagrożeni, jak i mieli też jasne perspektywy dalszej pracy i realizacji swojej misji w dziedzinie ochrony zabytków.

Uznaję, że wypowiedzenie dotychczasowego porozumienia będzie okazją do zawarcia nowego, które określi nasze wzajemne relacje. Cały czas są możliwe rozmowy i nowe porozumienie. Stronami rozmów są Wojewoda Mazowiecki, jak i Prezydent Warszawy.

W ostatnim czasie pojawiło się szereg nieprawdziwych informacji dotyczących wypowiedzenia porozumienia, zagrożeń warszawskich zabytków po 1 listopada 2017 roku, jak i problemu lokalizacji pomników smoleńskich, który w rzeczywistości nigdy nie był podnoszony wobec pracowników urzędu konserwatorskiego. Mimo konsekwentnego powtarzania tych informacji przez niektóre media, pragnę je jednoznacznie zdementować. Dlatego też proszę media o rzetelną i merytoryczną dyskusję w kolejnych materiałach prasowych.


prof. dr hab. Jakub Lewicki
Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków

 

Strona 4 z 247

«PoczątekPoprzednia12345678910NastępnaOstatnie»
Archiwum aktualności:
Polecamy również:

muwz_g
bskz_g
mkdn_g
muwz_g