Zaproszenie do udziału w konkursie

czwartek, 16 lutego 2017 12:44

Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków, jako patron honorowy obchodów jubileuszu 250. rocznicy koronacji Cudownego Obrazu Świętej Rodziny w Miedniewicach, zaprasza do udziału w konkursie.

Celem Konkursu jest promocja i upowszechnianie historii i kultu Sanktuarium Matki Bożej Świętorodzinnej w Miedniewicach. Konkurs odbywa się w trzech kategoriach wiekowych: (1) dzieci (do 13 roku życia), (2) młodzież (14-20 lat) oraz (3) dorośli (powyżej 20 lat) z obszaru całej Polski.

Szczegóły znajdują się na stronie organizatora
Karta zgłoszenia
Regulamin

Plakat 


Agnieszka Żukowska
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków


 

Kamienica Juliana Glassa w Warszawie zabytkiem

piątek, 10 lutego 2017 13:05

Barbara Jezierska – Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków podpisała decyzję o wpisie do rejestru zabytków kamienicy wzniesionej w 1935 roku, według projektu Jerzego Gelbarda i Romana Sigalina, położonej przy ul. Hożej 27A w Warszawie, z uwagi na zachowane wartości artystyczne i naukowe.

Dla Juliana Glassa - właściciela składów materiałów żelaznych „Glass i s-ka”, spółka Gelbard–Sigalin zaprojektowała łącznie pięć domów czynszowych w stolicy (kamienice przy Hożej 35 i Kredytowej 6 oraz dom przy Mokotowskiej 46A i Lwowskiej 7). Architekci byli absolwentami Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, podobnie jak młodsi bracia Romana Sigalina – Grzegorz, współpracujący przy licznych realizacjach spółki oraz Józef Sigalin – naczelny architekt Warszawy w okresie odbudowy miasta, w latach 1951-56. Jerzy Gelbard przez wiele lat mieszkał w Paryżu, skąd powrócił w 1929 roku. W Warszawie w latach 1937-38 wzniósł dla siebie zachowaną do dziś kamienicę przy ul. Siennej 57. Wybuch wojny zakończył niezwykle intensywny okres współpracy architektów – Roman Sigalin został rozstrzelany w 1940 roku w Charkowie, zaś Jerzy Gelbard zginął w 1944 roku podczas ewakuacji obozu na Majdanku.

Modernistyczne kamienice projektowane przez duet Gelbard-Sigalin to obiekty o wysokim standardzie, komfortowo urządzone, zróżnicowane pod względem gabarytów. Wzorcowe obiekty wykazują szereg wspólnych cech, zarówno w zakresie kompozycji architektonicznej, dyspozycji przestrzennej, jak i w doborze materiałów wykończeniowych. Swoistym „znakiem rozpoznawczym” ich projektów jest ukształtowanie elewacji frontowej w formie sekwencji trójbocznych wykuszy i wprowadzenie tarasów na najwyższej kondygnacji.

Budynek o niemal w pełni zachowanej substancji zabytkowej stanowi charakterystyczny przykład warszawskiej kamienicy czynszowej z czasów uzupełniania tkanki miejskiej śródmieścia Warszawy modernistyczną zabudową z lat 30. XX wieku. Jako jedna z kilku ekskluzywnych inwestycji stołecznych Juliana Glassa jest przykładem obiektu przynależącego do luksusowego nurtu architektury warszawskiej drugiej połowy lat trzydziestych, gdy korzystne przepisy podatkowe obejmujące nowo powstające nieruchomości oraz dobre warunki kredytowania i uwolnienie czynszów, doprowadziły do znacznego ożywienia na rynku budowlanym. Racjonalna dyspozycja przestrzenna odzwierciedla dążenie do poprawy funkcjonalności kamienicy czynszowej, zamieszkałej przez najemców o zróżnicowanym statusie finansowym, co znalazło odzwierciedlenie w różnorodnym standardzie wykończenia poszczególnych segmentów kamienicy. Plastyczne walory budynku uwidaczniają się w starannie opracowanej piaskowcowej okładzinie elewacji i w szykownym wystroju reprezentacyjnych wnętrz, który koncentruje się w reprezentacyjnej przestrzeni holu frontowego i głównej klatki schodowej. Typowa dla estetyki lat trzydziestych gama rozwiązań materiałowych obejmuje wielobarwną posadzkę sieni z mozaiki terakotowej o drobnym geometrycznym wzorze oraz okładzinę schodów i spoczników z białego marmuru i brązowego wapienia bolechowickiego. Przetrwała także szklana obudowa szybu windowego na metalowym ruszcie. Ponadto w wysokim stopniu zachowała się oryginalna stolarka drzwiowa - przede wszystkim najcenniejszy, niemal kompletny zespół fornirowanych drzwi wejściowych do mieszkań domu frontowego. Liczne lokale mieszkalne również zachowały oryginalną stolarkę drzwiową, wykończoną eleganckim fornirem w mieszkaniach od frontu. Większość drzwi posiada pierwotną ślusarkę z kilkoma wariantami modernistycznych klamek, uchwytów i gałek.

Decyzja nie jest ostateczna. Stronom przysługuje odwołanie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.


Agnieszka Żukowska
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków


 

Fort Dębe zabytkiem

środa, 01 lutego 2017 16:50

Barbara Jezierska – Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków podpisała decyzję o wpisie do rejestru zabytków Fortu Dębe, powstałego w l. 1901-14, położonego w miejscowości Dębe przy ul. Zegrzyńskiej 28, gm. Serock, pow. Legionowski, z uwagi na zachowane wartości historyczne i naukowe.

Zadaniem fortu, zlokalizowanego pomiędzy Twierdzami Modlin i Zegrze, było uzupełnienie przedpola Warszawskiego Rejonu Fortecznego oraz zabezpieczenie przeprawy przez Narew. Podporządkowany Twierdzy Zegrze, stanowił w rzeczywistości samodzielny punkt oporu. W 1915 r. fort był szturmowany przez wojska niemieckie. Pomimo skutecznej obrony załoga opuściła fort, ze względu na odwrót wojsk rosyjskich za Narew. W czasie ewakuacji wysadzono w powietrze schrony pogotowia, zachodnią kaponierę oraz centralną poternę. W wojnie z bolszewikami fort stanowił element polskiej linii obrony, ustanowionej wzdłuż szosy Serock-Pomiechówek, natomiast we wrześniu 1939 r. stacjonujący w nim 26. pułk piechoty otrzymał zadanie osłony północnego frontu Twierdzy Modlin. Podczas okupacji fort został zajęty przez wojska niemieckie, które prowadziły w nim w 1941 r. szkolenie żołnierzy węgierskich przed uderzeniem na ZSRR.

Wszystkie budynki zostały w całości wykonane z odlewanego betonu wypełnionego tłuczniem kamiennym, z wyraźnie odciśniętym drewnianym szalunkiem na ścianach. Część betonowych fragmentów budowli jest przesunięta lub zawalona. Spośród wyposażenia zachowało się kilka sztuk drzwi pancernych, znajdujących się w koszarach.

Obiekt posiada nadal czytelne wartości naukowe, pomimo zniszczeń. Dokumentuje on rosyjskie budownictwo fortyfikacyjne na ziemiach polskich z przełomu XIX/XX wieku, a w szczególności realizację Warszawskiego Rejonu Fortecznego, powstałego w celu zabezpieczenia zachodniej granicy Carstwa. Jest także jednym z wielu projektów wykonanych przez Konstantego Wieliczkę (obok Fortu Beniaminów i Twierdzy Zegrze), będącego wybitnym teoretykiem i praktykiem w dziedzinie fortyfikacji oraz posiadającego od 1890 r. tytuł profesora. Powyższe potwierdza fakt, iż załoga fortu – obsadzona w nieukończonym obiekcie – skutecznie odpierała ataki wojsk niemieckich, osłaniając tym samym odwrót armii rosyjskiej podczas I wojny światowej. Był to jedyny moment w historii fortu, kiedy został on wykorzystany zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Wysadzenie w powietrze części budynków, rozwój artylerii oraz oparcie taktyki wojennej o mobilność wojsk, spowodowały że fort, jak i w ogóle twierdze, przestały mieć znaczenie militarne. Jednakże pozbawiony powojennych przekształceń, z częściowo odsłoniętą strukturą betonu, stanowi niezwykle cenny przedmiot badań dla historyków wojskowości, techniki militarnej oraz budowlanej. Wartości historyczne fortu świadczą o dawnym podziale politycznym wschodniej Europy. Jego lokalizacja, na Ziemiach Polskich, wynikała z faktu bezpośredniego sąsiedztwa ówczesnych mocarstw - Imperium Rosyjskiego, Rzeszy Niemieckiej i Monarchii Austro-Węgierskiej – które, budując twierdze, zabezpieczały swoje granice przed atakiem zewnętrznym, a także wewnętrznym, związanym z dążeniem Polaków do uzyskania niepodległości. Ponadto w sierpniu 1920 r. fort był świadkiem walk z bolszewikami, będąc elementem polskiej linii obrony, której zadaniem było uniemożliwienie Rosjanom przerzucenia przez Narew wojsk podążających w kierunku Warszawy.

Decyzja nie jest ostateczna. Stronom przysługuje odwołanie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.


Agnieszka Żukowska
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków


 

Strona 1 z 231

«PoczątekPoprzednia12345678910NastępnaOstatnie»
Archiwum aktualności:
Polecamy również:

muwz_g
bskz_g
mkdn_g
muwz_g