Oświadczenie w sprawie odbudowy Pałacu Saskiego

środa, 14 lutego 2018 14:40

Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków w pełni popiera ideę odbudowy Pałacu Saskiego i pałacu Brühla. Budowle te powinny znowu zaistnieć w krajobrazie Warszawy. Najwłaściwszą formą odtworzonych budynków powinien być wygląd przed 1 IX 1939 roku. Za szczególne ważne uważam odtworzenie wnętrz pałacu Brühla, zaprojektowanych przez Bohdana Pniewskiego, będących jedną z najwybitniejszych kreacji architektonicznych z okresu 20-lecia międzywojennego. Odbudowa Pałacu Saskiego i zachodniej pierzei placu mogłaby być okazją do dobrej współpracy przyszłych władz miejskich z władzami państwowymi. Liczę, że działania te zostaną podjęte.


prof. dr hab. Jakub Lewicki

 

Oświadczenie MWKZ w sprawie lokalizacji Pomnika Ofiar Tragedii Smoleńskiej 2010

środa, 07 lutego 2018 17:30

Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków informuje, że uzgodnił postanowienie o lokalizacji Pomnika Ofiar Tragedii Smoleńskiej 2010 na pl. Piłsudskiego (działka ew. nr 45/9 obr. 5-03-05). Dokumenty, które wpłynęły do urzędu były kompletne i poprawne pod względem merytorycznym. Przed jego podpisaniem Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków skonsultował tryb postępowania w tej sprawie z członkami Wojewódzkiej Rady Ochrony Zabytków i uzyskał ich akceptację.


Mazowiecki Wojewódzki
Konserwator Zabytków

 

Kamienica przy ul. Miodowej 3 w Warszawie zabytkiem

piątek, 02 lutego 2018 15:48

Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków – Jakub Lewicki podpisał decyzję o wpisie do rejestru zabytków kamienicy przy ul. Miodowej 3 w Warszawie, z uwagi na zachowane wartości artystyczne i naukowe.

Pierwotna, ośmiokondygnacyjna kamienica Z. Alberga powstała w 1912 roku wg projektu Henryka Stifelmana i Stanisława Weissa. W czasie Powstania Warszawskiego została zniszczona w 48%. Jesienią 1949 roku przystąpiono do robót rozbiórkowych i budowlanych. W maju 1952 roku zatwierdzono projekt architektoniczny budynku wykonany przez arch. Bronisława Iwańczyka. Inwestycję zakończono dopiero w 1956 roku. Budynek w nowej odsłonie uzyskał klasycyzującą, historyczną szatę, zmniejszone otwory okienne z kamiennymi obramieniami oraz stromy mansardowy dach kryty dachówką ceramiczną.

Obiekt posiada wartości artystyczne, wynikające w szczególności z zachowanej, reprezentacyjnej sieni oraz klatki schodowej, stanowiące pozostałości z pierwotnej budowli z 1912 roku, które otrzymały bogatą dekorację oraz zostały wykończone marmurowymi okładzinami. Nie bez znaczenia jest również skromny, powojenny detal - kamienny cokół, opaski wokół witryn i otworów drzwiowych, poziome boniowanie, podokienniki w postaci płycinowych ramek z cokołami - nadający kamienicy jednolitą, historyzującą formę, dostosowaną do otaczającej ją zabudowy. Istniejąc w poprzedniej ośmiokondygnacyjnej formie stanowiła zbyt wyrazistą dominantę, stojącą w opozycji do pobliskiego kościoła św. Anny czy pałacu prymasowskiego, jak również nadmiernie wyróżniałaby się w panoramie widocznej z nowo budowanej trasy W-Z. Powyższe świadczy także o wartościach naukowych kamienicy, która dokumentuje powojenną odbudowę Warszawy, a w szczególności jej najstarszej części, którą oczyszczono z narosłej głównie w XIX wieku chaotycznej zabudowy mieszkalnej i usługowej, jednocześnie odsłaniając i eksponując najbardziej wartościowe dla tożsamości miasta obiekty architektoniczne i fortyfikacyjne.

Decyzja nie jest ostateczna. Stronom przysługuje odwołanie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.


Agnieszka Żukowska
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków

 

Strona 1 z 258

«PoczątekPoprzednia12345678910NastępnaOstatnie»
Archiwum aktualności:
Polecamy również:

muwz_g
bskz_g
mkdn_g
muwz_g